God

Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.

Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.

Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.

Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?

Jako żyje Bóg, który odrzucił sąd mój, a Wszechmocny, który gorzkości nabawił duszy mojej:

Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich,

Nie daj Boże, żebym was miał usprawiedliwiać; póki dech we mnie, nie odstąpię od niewinności mojej.

Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, który się w łakomstwie kocha, gdy Bóg wydrze duszę jego.

Izali Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań ucisk przyjdzie?

Izaż się w Wszechmocnym rozkocha? a będzie wzywał Boga na każdy czas?

Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.

Tenci jest dział człowieka bezbożnego u Boga, a toć dziedzictwo okrutnicy od Wszechmocnego wezmą.

Toć Bóg nań dopuści, a nie przepuści mu, choć przed ręką jego prędko uciekać będzie.

Na krzemień ściągnął rękę swoję, wywrócił góry z korzenia;

Z skał wywodzi strumienie, a każdą rzecz kosztowną widzi oko jego.

Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.

Bóg sam rozumie drogę jej, a on wie miejsce jej.

Bo on na kończyny ziemi patrzy, a wszystko, co jest pod niebem, widzi.

Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.

On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.

W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.

Ale człowiekowi rzekł: Oto bojaźń Pańska jest mądrością, a warować się złego, jest rozumem.

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;