ایوب ۲۴:۲-۱۷
۲
بعضی هستند كه حدود را منتقل می‌سازند و گله‌ها را غصب نموده، می‌چرانند.
۳
الاغهای یتیمان را می‌رانند و گاو بیوه زنان را به گرو می‌گیرند.
۴
فقیران را از راه منحرف می‌سازند، و مسكینان زمین جمیعاً خویشتن را پنهان می‌كنند.
۵
اینك مثل خر وحشی به جهت كار خود به بیابان بیرون رفته، خوراك خود را می‌جویند و صحرا به ایشان نان برای فرزندان ایشان می‌رساند.
۶
علوفه خود را در صحرا درو می‌كنند و تاكستان شریران را خوشه‌چینی می‌نمایند.
۷
برهنه و بی‌لباس شب را به سر می‌برند و در سرما پوششی ندارند.
۸
از باران كوهها تر می‌شوند و از عدم پناهگاه، صخره‌ها را در بغل می‌گیرند
۹
و كسانی هستند كه یتیم را از پستان می‌ربایند و از فقیر گرو می‌گیرند.
۱۰
پس ایشان بی‌لباس و برهنه راه می‌روند و بافه‌ها را برمی‌دارند و گرسنه می‌مانند.
۱۱
در دروازه‌های آنها روغن می‌گیرند و چَرخُشت آنها را پایمال می‌كنند و تشنه می‌مانند.
۱۲
از شهرآباد، نعره می‌زنند و جان مظلومان استغاثه می‌كند. امّا خدا حماقت آنها را به نظر نمی‌آورد.
۱۳
«و دیگرانند كه از نور متمرّدند و راه آن را نمی‌دانند، و در طریق‌هایش سلوك نمی‌نمایند.
۱۴
قاتل در صبح برمی‌خیزد و فقیر و مسكین را می‌كشد. و در شب مثل دزد می‌شود.
۱۵
چشم زناكار نیز برای شام انتظار می‌كشد و می‌گوید كه چشمی مرا نخواهد دید، و بر روی خود پرده می‌كشد.
۱۶
در تاریكی به خانه‌ها نقب می‌زنند و در روز، خویشتن را پنهان می‌كنند و روشنایی را نمی‌دانند،
۱۷
زیرا صبح برای جمیع ایشان مثل سایه موت است، چونكه ترسهای سایه موت را می‌دانند.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی