دوم ساموئل ۱۴:۱۷-۳۲
۱۷
و كنیز تو فكر كرد كه كلام آقایم، پادشاه، باعث تسلی خواهد بود، زیرا كه آقایم، پادشاه، مثل فرشتۀ خداست تا نیك و بد را تشخیص كند، و یهُوَه، خدای تو همراه تو باشد.»
۱۸
پس پادشاه در جواب زن فرمود: «چیزی را كه از تو سؤال می‌كنم، از من مخفی مدار.» زن عرض كرد «آقایم پادشاه، بفرماید.»
۱۹
پادشاه گفت: «آیا دست یوآب در همۀ این كار با تو نیست؟» زن در جواب عرض كرد: «به حیات جان تو، ای آقایم پادشاه كه هیچ كس از هرچه آقایم پادشاه بفرماید به طرف راست یا چپ نمی‌تواند انحراف ورزد، زیرا كه بندۀ تو یوآب، اوست كه مرا امر فرموده است، و اوست كه تمامی این سخنان را به دهان كنیزت گذاشته است.
۲۰
برای تبدیل صورت این امر، بندۀ تو، یوآب، این كار را كرده است. اما حكمت آقایم، مثل حكمت فرشتۀ خدا می‌باشـد تا هر چه بر روی زمین است، بداند.»
۲۱
پس پادشاه به یوآب گفت: «اینك این كار را كرده‌ام. حال برو و اَبْشالوم جوان را باز آور.»
۲۲
آنگاه یوآب به روی خود به زمین افتاده، تعظیم نمود، و پادشاه را تحسین كرد و یوآب‌گفت: «ای آقایم پادشاه امروز بنده‌ات می‌داند كه در نظر تو التفات یافته‌ام چونكه پادشاه كار بندۀ خود را به انجام رسانیده است.»
۲۳
پس یوآب برخاسته، به جشور رفت و اَبْشالوم را به اورشلیم بازآورد.
۲۴
و پادشاه فرمود كه به خانۀ خود برگردد و روی مرا نبیند. پس اَبْشالوم به خانۀ خود رفت و روی پادشاه را ندید.
۲۵
و در تمامی اسرائیل كسی نیكو منظر و بسیار مَمدوح مثل اَبْشالوم نبود كه از كف پا تا فَرْقِ سرش در او عیبی نبود.
۲۶
و هنگامی كه موی سر خود را می‌چید (زیرا آن را در آخر هر سال می‌چید، چونكه بر او سنگین می‌شد و از آن سبب آن را می‌چید)، موی سر خود را وزن نموده، دویست مثقال به وزن شاه می‌یافت.
۲۷
و برای اَبْشالوم سه پسر و یك دختر مسمّی به تامار زاییده شدند. و او دختری نیكو صورت بود.
۲۸
و اَبْشالوم دو سال تمام در اورشلیم مانده، روی پادشاه را ندید.
۲۹
پس اَبْشالوم، یوآب را طلبید تا او را نزد پادشاه بفرستد. اما نخواست كه نزد وی بیاید. و باز بار دیگر فرستاد و نخواست كه بیاید.
۳۰
پس به خادمان خود گفت: «ببینید، مزرعۀ یوآب نزد مزرعۀ من است و در آنجا جو دارد. بروید و آن را به آتش بسوزانید.» پس خادمان اَبْشالوم مزرعه را به آتش سوزانیدند.
۳۱
آنگاه یوآب برخاسته، نزد اَبْشالوم به خانه‌اش رفته، وی را گفت كه «چرا خادمان تو مزرعۀ مرا آتش زده‌اند؟»
۳۲
اَبْشالوم به یوآب گفت: «اینك نزد تو فرستاده، گفتم: اینجا بیا تا تو را نزد پادشاه بفرستم تا بگویی برای چه از جشور آمده‌ام؟ مرا بهتر می‌بود كه تابحال در آنجا مانده باشم، پس حال روی پادشاه را ببینم و اگر گناهی در من باشد، مرا بكشد.»
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings