God

آرزوی ترسندگان خود را بجا می‌آورد و تضّرع ایشان را شنیده، ایشان را نجات می‌دهد.

خداوند همهٔ محبّان خود را نگاه می‌دارد و همهٔ شریران را هلاک خواهد ساخت.

دهان من تسبیح خداوند را خواهد گفت و همهٔ بشر نام قدّوس او را متبارک بخوانند تا ابدالآباد.

هلّلویاه! ای جان من خداوند را تسبیح بخوان!

تا زنده هستم، خداوند را حمد خواهم گفت. مادامی که وجود دارم، خدای خود را خواهم سرایید.

خوشابحال آنکه خدای یعقوب مددکاراوست، که امید او بر یهوّه خدای وی می‌باشد،

که مظلومان را دادرسی می‌کند؛ و گرسنگان را نان می‌بخشد. خداوند اسیران را آزاد می‌سازد.

خداوند چشمان کوران را باز می‌کند. خداوند خم شدگان را برمیافرازد. خداوند عادلان را دوست می‌دارد.

خداوند غریبان را محافظت می‌کند و یتیمان و بیوه زنان را پایدار می‌نماید. لیکن طریق شریران را کج می‌سازد.

خداوند سلطنت خواهد کرد تا ابدالآباد و خدای تو ای صهیون، نسلاً بعد نسل. هلّلویاه!

هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!

خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.

عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.

خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.

خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.

خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.

در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.

رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.

ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.

زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.

که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.

که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.

که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟

کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.

کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.