God

طریق راستی را اختیار کردم و داوریهای تو را پیش خود گذاشتم.

به شهادات تو چسبیدم. ای خداوند مرا خجل مساز.

در طریق اوامر تو دوان خواهم رفت، وقتی که دل مرا وسعت دادی.

{ه} ای خداوند طریق فرایض خود را به من بیاموز. پس آنها را تا به آخر نگاه خواهم داشت.

مرا فهم بده و شریعت تو را نگاه خواهم داشت و آن را به تمامی دل خود حفظ خواهم نمود.

مرا در سبیل اوامر خود سالک گردان زیرا که در آن رغبت دارم.

دل مرا به شهادات خود مایل گردان و نه به سوی طمع.

چشمانم را از دیدن بطالت برگردان و در طریق خود مرا زنده ساز.

کلام خود را بر بندهٔ خویش استوار کن، که به ترس تو سپرده شده است.

ننگ مرا که از آن می‌ترسم از من دور کن زیرا که داوریهای تو نیکو است.

هان به وصایای تو اشتیاق دارم. به حسب عدالت خود مرا زنده ساز.

{و} ای خداوند رحمهای تو به من برسد و نجات تو به حسب کلام تو.

تا بتوانم ملامت کنندهٔ خود را جواب دهم زیرا بر کلام تو توکّل دارم.

و کلام راستی را از دهانم بالّکل مگیر زیرا که به داوریهای تو امیدوارم

و شریعت تو را دائماً نگاه خواهم داشت تا ابدالآباد،

و به آزادی راه خواهم رفت زیرا که وصایای تو را طلبیده‌ام.

و در شهادات تو به حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و خجل نخواهم شد،

و از وصایای تو تلذّذ خواهم یافت که آنها را دوستمی‌دارم؛

و دستهای خود را به اوامر تو که دوست می‌دارم بر خواهم افراشت و در فرایض تو تفکّر خواهم نمود.

{ز} کلام خود را با بندهٔ خویش به یاد آور که مرا بر آن امیدوار گردانیدی.

این در مصیبتم تسلّی من است زیرا قول تو مرا زنده ساخت.

متکبّران مرا بسیار استهزا کردند، لیکن از شریعت تو رو نگردانیدم.

ای خداوند داوریهای تو را از قدیم به یاد آوردم و خویشتن را تسلّی دادم.

حدّت خشمْ مرا در گرفته است، به‌سبب شریرانی که شریعت تو را ترک کرده‌اند.

ای خداوند نام تو را در شب به یاد آوردم و شریعت تو را نگاه داشتم.