اول تیموتائوس۲

دستورهایی درباره دعای همگانی

پس از همه‌چیز اوّل، سفارش می‌کنم که صلوات و دعاها و مناجات و شکرها را برای جمیع مردم بجا آورند؛

بجهت پادشاهان و جمیع صاحبان منصب تا به آرامی و استراحت و با کمال دینداری و وقار، عمر خود را بسر بریم.

زیرا که این نیکو و پسندیده است، در حضور نجات‌دهندهٔ ما خدا

که می‌خواهد جمیع مردم نجات یابند و به معرفت راستی گرایند.

زیرا خدا واحد است و در میان خدا و انسان یک متوسّطی است، یعنی انسانی که مسیح عیسی باشد،

که خود را در راه همه فدا داد، شهادتی در زمان معیّن.

و برای این، من واعظ و رسول و معلم امّت‌ها در ایمان و راستی مقرّر شدم. در مسیح راست می‌گویم و دروغ نی.

پس آرزوی این دارم که مردان، دستهای مقدّس را بدون غیظ و جدال برافراخته، در هر جا دعا کنند.

و همچنین زنان خویشتن را بیارایند به لباس مزیّن به حیا و پرهیز، نه به زلفها و طلا و مروارید و رخت گرانبها؛

۱۰

بلکه چنانکه زنانی را می‌شاید که دعوی دینداری می‌کنند به اعمال صالحه.

۱۱

زن با سکوت، به کمال اطاعت تعلیم گیرد.

۱۲

و زن را اجازت نمی‌دهم که تعلیم دهد یا بر شوهر مسلّط شود بلکه در سکوت بماند.

۱۳

زیرا که، آدم اوّل ساخته شد و بعد حوّا.

۱۴

و آدم فریب نخورد، بلکه زن فریب خورده، در تقصیر گرفتار شد.

۱۵

امّا به زاییدن رستگار خواهد شد، اگر در ایمان و محبّت و قدّوسیّت و تقوا ثابت بمانند.

Use ← → arrow keys to navigate