Wersety biblijne o Hypocrisy

Takieć są drogi wszystkich, którzy zapominają Boga; i tak nadzieja obłudnika zginie.

Podcięta bywa nadzieja jego, a jako dom pająka ufanie jego.

Spolężeli na domu swoim, nie ostoi się; wesprzeli się na nim, nie zadzierzy się.

Jako winna macica utraci niedojrzałe grona swoje, a jako oliwa kwiat swój zrzuci.

Albowiem zgromadzenie obłudnych spustoszone będzie, a ogień pożre przybytki pobudowane za dary.

Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?

Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?

By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:

A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?

Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.

Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.

Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;

Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:

Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.

Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.

Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.

Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.

Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.

Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, który się w łakomstwie kocha, gdy Bóg wydrze duszę jego.

Izali Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań ucisk przyjdzie?

Izaż się w Wszechmocnym rozkocha? a będzie wzywał Boga na każdy czas?

Tenci jest dział człowieka bezbożnego u Boga, a toć dziedzictwo okrutnicy od Wszechmocnego wezmą.

Jeźli się rozmnożą synowie jego, pójdą pod miecz: a potomstwo jego nie nasyci się chleba.