Wersety biblijne o Adultery

Nie pożądaj piękności jej w sercu twojem, a niech cię nie łowi powiekami swemi.

Albowiem dla niewiasty wszetecznej zubożeje człowiek aż do kęsa chleba; owszem żona cudzołożna drogą duszę łowi.

Izaż może kto brać ogień do zanadrzy swoich, aby szaty jego nie zgorzały?

Izaż może kto chodzić po rozpalonym węglu, aby się nogi jego nie poparzyły?

Tak kto wchodzi do żony bliźniego swego, nie będzie bez winy, ktokolwiek się jej dotknie.

Lecz cudzołożący z niewiastą głupi jest, a kto chce zatracić duszę swoję, ten to czyni.

Karanie i zelżywość odniesie, a hańba jego nie będzie zgładzona.

Aby cię strzegły od żony cudzej, i od obcej, która mówi łagodne słowa.

Bom oknem domu swego przez kratę moję wyglądał;

I widziałem między prostakami, obaczyłem między synami młodzieńca głupiego,

Który szedł ulicą przy rogu jej, drogą postępując ku domowi jej.

Ze zmierzkiem pod wieczór, w ciemności nocnej, i w mroku.

A oto niewiasta spotkała go, w ubiorze wszetecznicy, chytrego serca,

Świegotliwa i nie ukrócona, a w domu własnym nie mogły się ostać nogi jej;

Raz na dworzu, raz na ulicach i po wszystkich kątach zasadzki czyniąca;

I uchwyciła go, i pocałowała go, a złożywszy wstyd z twarzy swojej, rzekła mu:

Ofiary spokojne są u mnie; dzisiajm oddała śluby moje.

Przetożem wyszła przeciw tobie, abym pilnie szukała twarzy twojej, i znalazłam cię.

Obiłam kobiercami łoże moje, ozdobione rzezaniem i prześcieradłami egipskiemi.

Potrząsnęłam pokój swój myrrą, aloesem, i cynamonem.

Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.