God

Wołało serce ich do Pana. O murze córki Syońskiej! wylewaj łzy we dnie i w nocy jako strumień, nie dawaj sobie odpocznienia, a niech się nie uspokaja źrenica oka twego.

Wstań, wołaj w nocy na początku straży, wylewaj serce twoje przed obliczem Pańskiem jako wodę; podnoś do niego ręce swoje za duszę dziatek swych, które omdlewają od głodu na rogu wszystkich ulic, a rzecz: Wejrzyj Panie! a obacz, komuś tak kiedy u czynił?

Izali mają niewiasty jeść płód swój, niemowlątka ucieszne? Izali zamordowany być ma w świątnicy Pańskiej kapłan i prorok?

Leży na ziemi po ulicach dziecię, i starzec; panny moje, i młodzieńcy moi polegli od miecza; pobiłeś ich w dzień zapalczywości twojej, pomordowałeś ich, a nie sfolgowałeś.

Zwołałeś strachów moich zewsząd, jako w dzień uroczystego święta, a nie był w dzień zapalczywości Pańskiej, ktoby uszedł a żyw został; którychem na ręku piastowała i wychowywała, tych nieprzyjaciel mój wyniszczył.

Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.

Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.

Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.

Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;

A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.

Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.

Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.

Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.

Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.

Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.

Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.

I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.

Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.

Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.

Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.

Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.

Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie.

Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.

Bo Pan na wieki nie odrzuca;

Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.