Mga Awit 102:1-11

Panalangin ng Napipighati at Nabibigatan

Mga Awit 102:1-11
1
Dinggin mo ang dalangin ko, Oh Panginoon, at dumating nawa ang daing ko sa iyo.
2
Huwag mong ikubli ang mukha mo sa akin sa kaarawan ng aking kahirapan: ikiling mo ang iyong pakinig sa akin; sa araw na ako'y tumawag, ay sagutin mo akong madali.
3
Sapagka't ang mga kaarawan ko'y nangapapawi na parang usok, at ang mga buto ko'y nangasusunog na parang panggatong.
4
Ang puso ko'y nasaktan na parang damo, at natuyo; sapagka't nalimutan kong kanin ang aking tinapay.
5
Dahil sa tinig ng aking daing ang mga buto ko'y nagsisidikit sa aking laman.
6
Ako'y parang pelikano sa ilang; ako'y naging parang kuwago sa kaparangan.
7
Ako'y umaabang, at ako'y naging parang maya na nagiisa sa bubungan.
8
Dinudusta ako ng aking mga kaaway buong araw; silang nangauulol laban sa akin ay nagsisisumpa sa akin.
9
Sapagka't kinain ko ang mga abo na parang tinapay, at hinaluan ko ang aking inumin ng iyak.
10
Dahil sa iyong galit at iyong poot: sapagka't ako'y iyong itinaas, at inihagis.
11
Ang aking mga kaarawan ay parang lilim na kumikiling; at ako'y natuyo na parang damo.
Basahin ang Buong Kabanata 102
Settings

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options