Jobi 14:7-12

Vdekja e njeriut përballë shpresës së natyrës

Jobi 14:7-12
7
Të paktën për drurin ka shpresë; në rast se pritet, rritet përsëri dhe vazhdon të mugullojë.
8
Edhe sikur rrënjët e tij të plaken nën tokë dhe trungu i tij të vdesë nën dhe,
9
me të ndjerë ujin, mugullon përsëri dhe lëshon degë si një bimë.
10
Njeriu përkundrazi vdes dhe mbetet i shtrirë për dhe; kur është duke nxjerrë frymën e fundit, ku është, pra?
11
Mund të mungojnë ujërat në det dhe një lumë të meket dhe të thahet,
12
por njeriu që dergjet nuk ngrihet më; sa të mos ketë më qiej, nuk do të zgjohet dhe nuk do të çohet më nga gjumi i tij.
Lexo Kapitullin e Plotë 14
Settings

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options