زاین: تسلی در مصیبت به‌واسطه وعده خدا

مزامیر ۱۱۹:۴۹-۵۶

۴۹

{ز} کلام خود را با بندهٔ خویش به یاد آور که مرا بر آن امیدوار گردانیدی.

۵۰

این در مصیبتم تسلّی من است زیرا قول تو مرا زنده ساخت.

۵۱

متکبّران مرا بسیار استهزا کردند، لیکن از شریعت تو رو نگردانیدم.

۵۲

ای خداوند داوریهای تو را از قدیم به یاد آوردم و خویشتن را تسلّی دادم.

۵۳

حدّت خشمْ مرا در گرفته است، به‌سبب شریرانی که شریعت تو را ترک کرده‌اند.

۵۴

فرایض تو سرودهای من گردید، در خانهٔ غربت من.

۵۵

ای خداوند نام تو را در شب به یاد آوردم و شریعت تو را نگاه داشتم.

۵۶

این بهره من گردید، زیرا که وصایای تو را نگاه داشتم.