حِت: خداوند نصیب و عزم من است
۵۷
{ح} خداوند نصیب من است. گفتم که کلام تو را نگاه خواهم داشت.
۵۸
رضامندیِ تو را به تمامیِ دل خود طلبیدم. به حسب کلام خود بر من رحم فرما.
۵۹
در راههای خود تفکّر کردم و پایهای خود را به شهادات تو مایل ساختم.
۶۰
شتابیدم و درنگ نکردم تا اوامر تو را نگاه دارم.
۶۱
ریسمانهای شریران مرا احاطه کرد، لیکن شریعت تو را فراموش نکردم.
۶۲
در نصف شب برخاستم تا تو را حمد گویم برای داوریهای عدالت تو.
۶۳
من همهٔ ترسندگانت را رفیق هستم، و آنانی را که وصایای تو را نگاه میدارند.
۶۴
ای خداوند زمین از رحمت تو پر است. فرایض خود را به من بیاموز.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی