Vargje biblike për Despondency: General references

Bijtë e Izraelit i folën pastaj Moisiut, duke i thënë: "Ja, po vdesim, kemi marrë fund, të gjithë kemi marrë fund!

Kushdo që i afrohet tabernakullit të Zotit, vdes; duhet të vdesim të gjithë?".

Dhe midis atyre kombeve nuk do të gjesh prehje dhe vend ku të pushojnë tabanët e këmbëve të tua; aty Zoti do të të japë një zemër të drithëruar, sy përgjërues dhe ankth në shpirt.

Jeta jote do të qëndrojë përpara pezull në pasiguri; do të dridhesh natën dhe ditën dhe nuk do të kesh asnjë siguri për qenien tënde.

Në mëngjes do të thuash: "Ah, të ishte mbrëmje!", dhe në mbrëmje do të thuash: "Ah, të ishte mëngjes!", për shkak të llahtarës që do të mbushë zemrën tënde dhe të pamjes që do të shohin sytë e tu.

Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.

Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:

"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".

Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!

E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!

Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!

Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.

E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.

U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,

sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.

Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?

Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?

Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,

bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,

ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.

Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?

Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.

Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.

Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.

Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,