God

Które postanowił z Abrahamem, i na przysięgę swą uczynioną Izaakowi.

Mówiąc: Tobie dam ziemię Chananejską za sznur dziedzictwa waszego;

Nie dopuszczał nikomu, aby im miał krzywdę czynić; nawet karał dla nich i królów, mówiąc:

Nie tykajcie pomazańców moich, a prorokom moim nie czyńcie nic złego.

Gdy przywoławszy głód na ziemię, wszystkę podporę chleba pokruszył.

Aż do onego czasu, gdy się o nim wzmianka stała; mowa Pańska doświadczała go.

Gdzie rozmnożył Bóg lud swój bardzo, i uczynił go możniejszym nad nieprzyjaciół jego.

Odmienił serce ich, iż mieli w nienawiści lud jego, a zmyślali zdrady przeciw sługom jego.

Posłał Mojżesza, sługę swego i Aarona, którego obrał;

Którzy im przedłożyli słowa znaków jego, i cuda w ziemi Chamowej.

Posłał ciemności, i zaćmiło się, a nie byli odpornymi słowu jego.

Na żądanie ich przywiódł przepiórki, a chlebem niebieskim nasycił ich.

Albowiem wspomniał na słowo świętobliwości swojej, które rzekł do Abrahama, sługi swego.

Przetoż wywiódł lud swój z weselem, a z śpiewaniem wybranych swoich.

Aby zachowali ustawy jego, a prawa jego przestrzegali. Halleluja.

Halleluja. Wysławiajcie Pana; albowiem dobry, albowiem na wieki miłosierdzie jego.

Któż wysłowi niezmierną moc Pańską, a wypowie wszystkę chwałę jego?

Pamiętaj na mię, Panie! dla miłości ku ludowi swemu; nawiedźże mię zbawieniem swojem,

Abym używał dobrego z wybranymi twoimi, a weselił się w radości narodu twego, i chlubił się wespół z dziedzictwem twojem.

Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli cudów twoich, ani pamiętali na wielkość miłosierdzia twego; ale odpornymi byli przy morzu Czerwonem.

A wszakże ich wyswobodził dla imienia swego, aby oznajmił moc swoję.

Bo zgromił morze Czerwone, i wyschło, a przewiódł ich przez przepaści, jako przez puszczę.

A tak zachował ich od ręki tego, który ich miał w nienawiści, a wykupił ich z ręki nieprzyjacielskiej.

A choć uwierzyli słowom jego, i wysławiali chwałę jego:

Przecież prędko zapomnieli na sprawy jego, i nie czekali na rady jego.