تأدیب رنج

مراثی ارمیا ۳:۲۷-۳۹

۲۷

برای‌ انسان‌ نیكو است‌ كه‌ یوغ‌ را در جوانی‌ خود بردارد.

۲۸

به‌ تنهایی‌ بنشیند و ساكت‌ باشد زیرا كه‌ او آن‌ را بر وی‌ نهاده‌ است‌.

۲۹

دهان‌ خود را بر خاك‌ بگذارد كه‌ شاید امید باشد.

۳۰

رخسار خود را به‌ زنندگان‌ بسپارد و از خجالت‌ سیر شود.

۳۱

زیرا خداوند تا به‌ ابد او را ترك‌ نخواهد نمود.

۳۲

زیرا اگر چه‌ كسی‌ را محزون‌ سازد لیكن‌ بر حسب‌ كثرت‌ رأفت‌ خود رحمت‌ خواهد فرمود.

۳۳

چونكه‌ بنی‌آدم‌ را از دل‌ خود نمی‌رنجاند و محزون‌ نمی‌سازد.

۳۴

تمامی‌ اسیران‌ زمین‌ را زیر پا پایمال‌ كردن‌،

۳۵

و منحرف‌ ساختن‌ حقّ انسان‌ به‌ حضور حضرت‌ اعلی‌،

۳۶

و منقلب‌ نمودن‌ آدمی‌ در دعویش‌ منظور خداوند نیست‌.

۳۷

كیست‌ كه‌ بگوید و واقع‌ شود اگر خداوند امر نفرموده‌ باشد.

۳۸

آیا از فرمان‌ حضرت‌ اعلی‌ هم‌ بدی‌ و هم‌ نیكویی‌ صادر نمی‌شود؟

۳۹

پس‌ چرا انسان‌ تا زنده‌ است‌ و آدمی‌ به‌ سبب‌ سزای‌ گناهان‌ خویش‌ شكایت‌ كند؟