ارمیا ۸:۶-۱۴
۶
من گوش خود را فرا داشته، شنیدم امّا براستی تكلّم ننمودند و كسی از شرارت خویش توبه نكرده و نگفته است چه كرده‌ام بلكه هر یك مثل اسبی كه به جنگ می‌دود به راه خود رجوع می‌كند.
۷
لقلق نیز در هوا موسم خود را می‌داند و فاخته و پرستوك و كلنك زمان آمدن‌خود را نگاه می‌دارند لیكن قوم من اَحكام خداوند را نمی‌دانند.
۸
چگونه می‌گویید كه ما حكیم هستیم و شریعت خداوند با ما است. به تحقیق قلم كاذب كاتبان به دروغ عمل می‌نماید.
۹
حكیمان شرمنده و مدهوش و گرفتار شده‌اند. اینك كلام خداوند را ترك نموده‌اند پس چه نوع حكمتی دارند.
۱۰
بنابراین زنان ایشان را به دیگران خواهم داد و مزرعه‌های ایشان را به مالكان دیگر. زیرا كه جمیع ایشان چه خُرد و چه بزرگ پر از طمع می‌باشند و همگی ایشان چه نبی و چه كاهن به فریب عمل می‌نمایند.
۱۱
و جراحات قوم مرا اندك شفایی داده‌اند چونكه می‌گویند سلامتی است، سلامتی است، با آنكه سلامتی نیست.
۱۲
آیا چون مرتكب رجاسات شدند خجل گردیدند؟ نی ابداً خجل نشدند بلكه حیا را احساس ننمودند بنابراین خداوند می‌گوید: در میان افتادگان خواهند افتاد و حینی كه من به ایشان عقوبت رسانم خواهند لغزید.»
۱۳
خداوند می‌گوید: «ایشان را بالكّل تلف خواهم نمود كه نه انگور بر مو و نه انجیر بر درخت انجیر یافت شود و برگها پژمرده خواهد شد و آنچه به ایشان بدهم از ایشان زایل خواهد شد.»
۱۴
پس ما چرا می‌نشینیم؟ جمع بشوید تا به شهرهای حصاردار داخل شویم و در آنها ساكت باشیم. زیرا كه یهوه خدای ما ما را ساكت گردانیده و آب تلخ به ما نوشانیده است زانرو كه به خداوند گناه ورزیده‌ایم.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی