آیات کتاب مقدس دربارهٔ Zobah

عَلَمی به ترسندگان خود داده‌ای تا آن را برای راستی برافرازند، سلاه.

تا حبیبان تو نجات یابند. به دست راست خود نجات ده و مرا مستجاب فرما.

خدا در قدوسیت خود سخن گفته است. پس وجد خواهم نمود، شکیم را تقسیم می‌کنم و وادی سکّوت را خواهم پیمود.

جِلْعاد از آن من است، مَنَسّی از آن من. افرایم خود سر مناست و یهودا عصای سلطنت من.

موآب ظرف طهارت من است و بر اَدُوم کفش خود را خواهم انداخت. ای فلسطین برای من بانگ برآور!

کیست که مرا به شهر حصین درآورد؟ و کیست که مرا به ادوم رهبری کند؟

مگر نه تو ای خدا که ما را دور انداخته‌ای و با لشکرهای ما ای خدا بیرون نمی‌آیی؟

مرا از دشمن اعانت فرما زیرا معاونت انسان باطل است.

با خدا ظفر خواهیم یافت. زیرا اوست که دشمنان ما را پایمال خواهد کرد.