Przypowieści Salomonowych18

Dążenie do mądrości i sprawiedliwości

Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.

Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.

Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.

Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.

Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.

Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.

Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.

Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.

Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.

Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.

Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.

Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.

Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.

Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.

Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.

Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.

Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.

Use ← → arrow keys to navigate