Wersety biblijne o Meteorology and Celestial Phenomena

Wszelką różdżkę polną, przedtem niż była na ziemi; i wszelkie ziele polne, pierwej niż weszło; albowiem nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię; i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię.

Ale para wychodziła z ziemi, która odwilżała wszystek wierzch ziemi.

I odpowiedział Izaak, ojciec jego, i rzekł mu: Oto w tłustości ziemi będzie mieszkanie twoje, i w rosie niebieskiej z góry.

Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.

Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.

Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.

Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.

Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher.

Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego.

Bo on na kończyny ziemi patrzy, a wszystko, co jest pod niebem, widzi.

Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.

On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.

W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.

Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,

Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi.

(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.

Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?

Bo przez te rzeczy sądzi narody, i daje pokarm w hojności.

Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)

Daje o nim znać szum jego, także i bydło i para w górę wstępująca. A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.

Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.