TRV
Jobi 6:1-13
1
Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
2
"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,
3
do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.
4
Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.
5
Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?
6
A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?
7
Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.
8
Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!
9
Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!
10
Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.
11
Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?
12
Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?
13
A s'jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?
Settings