Hioba 29:1-11
1
Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:
2
Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;
3
Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;
4
Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;
5
Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;
6
Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
7
Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.
8
Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.
9
Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.
10
Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.
11
Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;
Tekst Biblii: Uwspółcześniona Biblia Gdańska, © 2018 Fundacja Wrota Nadziei · CC BY-ND 4.0