Ijobowa 29:1-11

Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,