ایوب ۹:۱۶-۳۵
۱۶
اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی‌كردم كه آواز مرا شنیده است.
۱۷
زیرا كه مرا به تندبادی خُرد می‌كند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
۱۸
مرا نمی‌گذارد كه نفس بكشم، بلكه مرا به تلخیها پر می‌كند.
۱۹
اگر درباره قوّت سخن گوییم، اینك او قادر است؛ و اگر درباره انصاف، كیست كه وقت را برای من تعیین كند؟
۲۰
اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر كامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
۲۱
اگر كامل هستم، خویشتن را نمی‌شناسم، و جان خود را مكروه می‌دارم.
۲۲
این امر برای همه یكی است. بنابراین می‌گویم كه او صالح است و شریر را هلاك می‌سازد.
۲۳
اگر تازیانه ناگهان بكشد، به امتحان بی‌گناهان استهزا می‌كند.
۲۴
جهان به دست شریران داده شده است و روی حاكمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، كیست كه می‌كند؟
۲۵
و روزهایم از پیك تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیكویی را نمی‌بیند.
۲۶
مثل كشتیهای تیزرفتار می‌گریزد ومثل عقاب كه بر شكار فرود آید.
۲۷
اگر فكر كنم كه ناله خود را فراموش كنم و تُرُش رویی خود را دور كرده، گشاده‌رو شوم،
۲۸
از تمامی مشقّتهای خود می‌ترسم و می‌دانم كه مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
۲۹
چونكه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجا زحمت بكشم؟
۳۰
اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اُشنان پاك كنم،
۳۱
آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرا مكروه می‌دارد.
۳۲
زیرا كه او مثل من انسان نیست كه او را جواب بدهم و با هم به محاكمه بیاییم.
۳۳
در میان ما حكَمی نیست كه بـر هـر دو مـا دست بگذارد.
۳۴
كاش كه عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
۳۵
آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی‌ترسیدم، لیكن من در خود چنین نیستم.
Settings