TRV
ارمیا ۱۴:۱-۱۸
۱
كلام خداوند كه درباره خشكسالی به ارمیا نازل شد.
۲
«یهودا نوحهگری میكند و دروازههایش كاهیده شده، ماتمكنان بر زمین مینشینند و فریاد اورشلیم بالا میرود.
۳
و شُرفای ایشان صغیران ایشان را برای آب میفرستند و نزد حفرهها میروند و آب نمییابند و با ظرفهای خالی برگشته، خجل و رسوا میشوند و سرهای خود رامیپوشانند.
۴
به سبب اینكه زمین منشقّ شده است چونكه باران بر جهان نباریده است. فلاّحان خجل شده، سرهای خود را میپوشانند.
۵
بلكه غزالها نیز در صحرا میزایند و (اولاد خود را) ترك میكنند چونكه هیچ گیاه نیست.
۶
و گورخران بر بلندیها ایستاده، مثل شغالها برای باد دم میزنند و چشمان آنها كاهیده میگردد چونكه هیچ علفی نیست.»
۷
ای خداوند اگر چه گناهان ما بر ما شهادت میدهد اما به خاطر اسم خود عمل نما زیرا كه ارتدادهای ما بسیار شده است و به تو گناه ورزیدهایم.
۸
ای تو كه امید اسرائیل و نجاتدهنده او در وقت تنگی میباشی، چرا مثل غریبی در زمین و مانند مسافری كه برای شبی خیمه میزند شدهای؟
۹
چرا مثل شخص متحیر و مانند جبّاری كه نمیتواند نجات دهد هستی؟ امّا تو ای خداوند در میان ما هستی و ما به نام تو نامیده شدهایم پس ما را ترك منما.
۱۰
خداوند به این قوم چنین میگوید: «ایشان به آواره گشتن چنین مایل بودهاند و پایهای خود را باز نداشتند. بنابراین خداوند ایشان را مقبول ننمود و حال عصیان ایشان را به یاد آورده، گناه ایشان را جزا خواهد داد.»
۱۱
و خداوند به من گفت: «برای خیریت این قوم دعا منما!
۱۲
چون روزه گیرند ناله ایشان را نخواهم شنید و چون قربانی سوختنی و هدیه آردی گذرانند ایشان را قبول نخواهم فرمود بلكه من ایشان را به شمشیر و قحط و وبا هلاك خواهم ساخت.»
۱۳
پس گفتم: «آه ای خداوند یهوه اینك انبیا به ایشان میگویند كه شمشیر را نخواهید دید و قحطی به شما نخواهد رسید بلكه شما را در این مكان سلامتی پایدار خواهم داد.»
۱۴
پس خداوند مرا گفت: «این انبیا به اسم من به دروغنبوّت میكنند. من ایشان را نفرستادم و به ایشان امری نفرمودم و تكلّم ننمودم، بلكه ایشان به رؤیاهای كاذب و سحر و بطالت و مكر دلهای خویش برای شما نبوّت میكنند.
۱۵
بنابراین خداوند درباره این انبیا كه به اسم من نبوّت میكنند و من ایشان را نفرستادهام و میگویند كه شمشیر و قحط در این زمین نخواهد شد میگوید كه این انبیا به شمشیر و قحط كشته خواهند شد.
۱۶
و این قومی كه برای ایشان نبوّت میكنند در كوچههای اورشلیم به سبب قحط و شمشیر انداخته خواهند شد و كسی نخواهد بود كه ایشان و زنان ایشان و پسران و دختران ایشان را دفن كند زیرا كه شرارت ایشان را بر ایشان خواهم ریخت.
۱۷
پس این كلام را به ایشان بگو: چشمان من شبانهروز اشك میریزد و آرامی ندارد زیرا كه آن دوشیزه یعنی دختر قوم من به شكستگی عظیم و صدمه بینهایت سخت شكسته شده است.
۱۸
اگر به صحرا بیرون روم اینك كشتگان شمشیر و اگر به شهر داخل شوم اینك بیماران از گرسنگی. زیرا كه هم انبیا و كهنه در زمین تجارت میكنند و هیچ نمیدانند.»
Settings