پیدایش ۱۵:۱-۱۳
۱
بعد از این وقایع، كلام خداوند در رؤیا، به ابرام رسیده، گفت: «ای ابرام مترس، من سپر تو هستم، و اجر بسیار عظیم تو. »
۲
ابرام گفت: «ای خداوند یهوه، مرا چه خواهی داد، و من بی‌اولاد می‌روم، و مختار خانه‌ام، این العاذار دمشقی است؟»
۳
و ابرام گفت: «اینك مرا نسلی ندادی، و خانه‌زادم وارث من است.»
۴
در ساعت، كلام خداوند به وی در رسیده، گفت: «این وارث تو نخواهد بود، بلكه كسی كه از صُلب تو درآید، وارث تو خواهد بود.»
۵
و او را بیرون آورده، گفت: «اكنون بسوی آسمان بنگر و ستارگان را بشمار، هرگاه آنها را توانی شمرد.» پس به وی گفت: «ذُرّیت تو چنین خواهد بود.»
۶
و به خداوند ایمان آورد، و او، این را برای وی عدالت محسوب كرد.
۷
پس وی را گفت: «من هستم یهوه كه تو را از اور كلدانیان بیرون آوردم، تا این زمین را به ارثیت، به توبخشم.»
۸
گفت: «ای خداوند یهوه، به چه نشان بدانم كه وارث آن خواهم بود؟»
۹
به وی گفت: «گوسالۀ مادۀ سه ساله و بز مادۀ سه ساله و قوچی سه ساله و قمری و كبوتری برای من بگیر. »
۱۰
پس این همه را بگرفت، و آنها را از میان، دو پاره كرد، و هر پاره‌ای را مقابل جفتش گذاشت، لكن مرغان را پاره نكرد.
۱۱
و چون لاشخورها بر لاشه‌ها فرود آمدند، ابرام آنها را راند.
۱۲
و چون آفتاب غروب می‌كرد، خوابی گران بر ابرام مستولی شد، و اینك تاریكی ترسناك سخت، او را فرو گرفت.
۱۳
پس به ابرام گفت: «یقین بدان كه ذُریت تو در زمینی كه از آن ایشان نباشد، غریب خواهند بود، و آنها را بندگی خواهند كرد، و آنها چهارصد سال ایشان را مظلوم خواهند داشت.
Settings