نذر و دعای حَنّا

اول ساموئل ۱:۹-۱۸

و بعد از اكل و شرب نمودنِ ایشان در شیلوه، حَنّا برخاست و عیلی كاهن بر كرسی خود نزدستونی در هیكل خدا نشسته بود.

۱۰

و او به تلخی جان نزد خداوند دعا كرد، و زارزار بگریست.

۱۱

و نذر كرده، گفت: «ای یهُوَه صبایوت اگر فی الواقع به مصیبت كنیز خود نظر كرده، مرا بیاد آوری و كنیزك خود را فراموش نكرده، اولاد ذكوری به كنیز خود عطا فرمایی، او را تمامی ایام عُمْرش به خداوند خواهم داد، و اُسْتُرَه بر سرش نخواهد آمد.»

۱۲

و چون دعای خود را به حضور خداوند طول داد، عیلی دهن او را ملاحظه كرد.

۱۳

و حَنّا در دل خود سخن میگفت، و لبهایش فقط، متحرك بود و آوازش مسموع نمیشد، و عیلی گمان برد كه مست است.

۱۴

پس عیلی وی را گفت: «تا به كی مست میشوی؟ شرابت را از خود دور كن.»

۱۵

و حَنّا در جواب گفت: «نی آقایم، بلكه زن شكسته روح هستم، و شراب و مسكرات ننوشیده ام، بلكه جان خود را به حضور خداوند ریخته ام.

۱۶

كنیز خود را از دختران بَلِیعال مشمار، زیرا كه از كثرت غم و رنجیدگی خود تا بحال میگفتم.»

۱۷

عیلی در جواب گفت: «به سلامتی برو و خدای اسرائیل مسألتی را كه از او طلب نمودی، تو را عطا فرماید.»

۱۸

گفت: «كنیزت در نظرت التفات یابد.» پس آن زن راه خود را پیش گرفت و میخورد و دیگر ترشرو نبود.

نذر و دعای حَنّا

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options