God

از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعد تو پراکنده می‌شوند.

به فراز کوه‌ها برمی‌آیند، و به همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیّا ساخته‌ای.

او از غرفات خود کوه‌ها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.

نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها را برای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد،

درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،

شیر بچگان برای شکار خود غرّش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.

ای خداوند اعمال تو چه بسیار است! جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.

و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که بجهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.

جمیع اینها از تو انتظار می‌کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.

آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می‌شوند.

روی خود را می‌پوشانی، پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس میمیرند و به خاک خود برمی‌گردند.

چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.

جلال خداوند تا ابدالآباد است. خداوند از اعمال خود راضی خواهد بود.

که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوه‌ها را لمس می‌کند، پس آتشفشان می‌شوند.

خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.

تفکّر من او را لذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.

گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هلّلویاه!

یهوه را حمد گویید و نام او را بخوانید. اعمال او را در میان قومها اعلام نمایید.

او را بسرایید برای او تسبیح بخوانید. در تمام کارهای عجیب او تفکر نمایید.

در نام قدّوس او فخر کنید. دل طالبان خداوند شادمان باشد.

خداوند و قوّت او را بطلبید؛روی او را پیوسته طالب باشید.

کارهای عجیب را که او کرده است به یاد آورید. آیات او و داوریهای دهان او را.

ای ذریّت بندهٔ او ابراهیم، ای فرزندان یعقوب، برگزیده او،

یهوه خدای ماست! داوریهای او در تمامی جهان است.

عهد خود را یاد می‌دارد تا ابدالآباد و کلامی را که بر هزاران پشت فرموده است.