Jobi17

Vdekja është afër; Jobi kërkon dorëzan

"Fryma ime u copëtua, ditët po më shuhen, varri po më pret.

A nuk jam i rrethuar nga njerëz që më përqeshin. Syri im ndalet mbi fyerjet e tyre.

Më jep, pra, një peng pranë teje, përndryshe kush do të më shtrëngonte dorën si garant?

Nga që i ke penguar mendjet e tyre të kuptojnë, prandaj nuk do t'i bësh të triumfojnë.

Kush i tradhton miqtë deri sa t'i grabisë, ka për t'i parë më pak sytë e fëmijëve të tij.

Por unë prej tij jam bërë gazi i popujve dhe jam katandisur në një njeri të cilin e pështyjnë në fytyrë.

Syri më erret për shkak të dhembjes dhe tërë gjymtyrët e mia nuk janë veçse hije.

Njerëzit e drejtë habiten nga kjo, dhe i pafajmi ngrihet kundër të pabesit.

Megjithatë i drejti mbetet i lidhur fort me rrugën e tij, dhe ai që i ka duart e pastra fortësohet gjithnjë e më tepër.

Sa për ju të gjithë, kthehuni, ejani, pra, sepse midis jush nuk po gjej asnjë njeri të urtë.

Ditët e mia shkuan dhe planet e mia u prishën, pikërisht ato dëshira që unë ushqeja në zemër.

Ata e ndërrojnë natën në ditë, "drita është afër", thonë, për shkak të errësirës.

Në rast se e pres Sheolin si shtëpinë time në rast se e shtrij shtrojen time në terr,

në rast se i them vendvarrit: "Ti je ati im", dhe krimbave: "Jeni nëna ime dhe motra ime",

ku është, pra, shpresa ime? Kush mund të dallojë ndonjë shpresë për mua?

A do të zbres vallë në portat e Sheolit, kur do të gjejmë bashkë prehje në pluhur?".

Use ← → arrow keys to navigate