امید به خدا در میان تأدیب

مزامیر ۳۹:۷-۱۱

۷

و الآن ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.

۸

مرا از همهٔٔ گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.

۹

من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

۱۰

بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

۱۱

چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تأدیب می‌کنی، نفایس او را مثل بید می‌گذاری. یقیناً هر انسان محض بطالت است، سِلاه.

خواندن فصل کامل ۳۹

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options