لاویان ۴:۸-۳۲
۸
و تمامی پیه گوسالۀ قربانی گناه، یعنی پیهی كه احشا را می‌پوشاند و همۀ پیه را كه بر احشاست از آن بردارد.
۹
و دو گُرده و پیهی كه بر آنهاست كه بر دو تهیگاه است و سفیدی را كه بر جگر است با گُرده‌ها جدا كند.
۱۰
چنانكه از گاو ذبیحۀ سلامتی برداشته می‌شود و كاهن آنها را بر مذبح قربانی سوختنی بسوزاند.
۱۱
و پوست گوساله و تمامی گوشتش با سرش و پاچه‌هایش و احشایش و سرگینش،
۱۲
یعنی تمامی گوساله را بیرون لشكرگاه در مكان پاك جایی كه خاكستر را می‌ریزند ببرد، و آن را بر هیزم به آتش بسوزاند. در جایی كه خاكستر را می‌ریزند سوخته شود.
۱۳
« و هرگاه تمامی جماعت اسرائیل سهواً گناه كنند و آن امر از چشمان جماعت مخفی باشد، و كاری را كه نباید كرد از جمیع نواهی خداوند كرده، مجرم شده باشند،
۱۴
چون گناهی كه كردند معلوم شود، آنگاه جماعت گوساله‌ای از رمه برای قربانی گناه بگذرانند و آن را پیش خیمۀ اجتماع بیاورند.
۱۵
و مشایخ جماعت دستهای خود را بر سر گوساله به حضور خداوند بنهند، و گوساله به حضور خداوند ذبح شود.
۱۶
و كاهن مسح شده، قدری از خون گوساله را به خیمۀ اجتماع درآورد.
۱۷
و كاهن انگشت خود را در خون فروبرد و آن را به حضور خداوند پیش حجاب هفت مرتبه بپاشد.
۱۸
و قدری از خون را بر شاخهای مذبح كه به حضور خداوند در خیمۀ اجتماع است بگذارد، و همۀ خون را بر بنیان مذبح قربانی سوختنی كه نزد در خیمۀ اجتماع است بریزد.
۱۹
و همۀ پیۀ آن را از آن برداشته، بر مذبح بسوزاند.
۲۰
و با گوساله عمل نماید چنانكه با گوسالۀ قربانی گناه عمل كرد، همچنان با این بكند و كاهن برای ایشان كفاره كند، و آمرزیده خواهند شد.
۲۱
و گوساله را بیرون لشكرگاه برده، آن را بسوزاند چنانكه گوسالۀ اول را سوزانید. این قربانی گناه جماعت است.
۲۲
« و هرگاه رئیس گناه كند، و كاری را كه نباید كرد از جمیع نواهی یهوه خدای خود سهواً بكند و مجرم شود،
۲۳
چون گناهی كه كرده است بر او معلوم شود، آنگاه بز نر بی‌عیب برای قربانی خود بیاورد.
۲۴
و دست خود را بر سر بز بنهد و آن را در جایی كه قربانی سوختنی را ذبح كنند به حضور خداوند ذبح نماید. این قربانی گناه است.
۲۵
و كاهن قدری از خون قربانی گناه را به انگشت خود گرفته، بر شاخهای مذبح قربانی سوختنی بگذارد، و خونش را بر بنیان مذبح سوختنی بریزد.
۲۶
و همۀ پیه آن را مثل پیه ذبیحۀ سلامتی بر مذبح بسوزاند، و كاهن برای او گناهش را كفاره خواهد كرد و آمرزیده خواهد شد.
۲۷
« و هرگاه كسی از اهل زمین سهواً گناه ورزد و كاری را كه نباید كرد از همۀ نواهی خداوند بكند و مجرم شود،
۲۸
چون گناهی كه كرده است بر او معلوم شود، آنگاه برای قربانی خود بز مادۀ بی‌عیب بجهت گناهی كه كرده است بیاورد.
۲۹
و دست خود را بر سر قربانی گناه بنهد و قربانی گناه را در جای قربانی سوختنی ذبح نماید.
۳۰
و كاهن قدری از خونش را به انگشت خود گرفته، آن را بر شاخهای مذبح قربانی سوختنی بگذارد، و همۀ خونش را بر بنیان مذبح بریزد.
۳۱
و همۀ پیه آن را جدا كند چنانكه پیه از ذبیحۀ سلامتی جدا می‌شود، و كاهن آن را بر مذبح بسوزاند برای عطرخوشبو بجهت خداوند و كاهن برای او كفاره خواهد كرد و آمرزیده خواهد شد.
۳۲
و اگر برای قربانی خود بره‌ای بجهت قربانی گناه بیاورد آن را مادۀ بی‌عیب بیاورد.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی