مراثی ارمیا ۳:۳۲-۵۶
۳۲
زیرا اگر چه كسی را محزون سازد لیكن بر حسب كثرت رأفت خود رحمت خواهد فرمود.
۳۳
چونكه بنی‌آدم را از دل خود نمی‌رنجاند و محزون نمی‌سازد.
۳۴
تمامی اسیران زمین را زیر پا پایمال كردن،
۳۵
و منحرف ساختن حقّ انسان به حضور حضرت اعلی،
۳۶
و منقلب نمودن آدمی در دعویش منظور خداوند نیست.
۳۷
كیست كه بگوید و واقع شود اگر خداوند امر نفرموده باشد.
۳۸
آیا از فرمان حضرت اعلی هم بدی و هم نیكویی صادر نمی‌شود؟
۳۹
پس چرا انسان تا زنده است و آدمی به سبب سزای گناهان خویش شكایت كند؟
۴۰
راههای خود را تجسّس و تفحّص بنماییم و بسوی خداوند بازگشت كنیم.
۴۱
دلها و دستهای خویش را بسوی خدایی كه در آسمان است برافرازیم،
۴۲
(و بگوییم): «ما گناه كردیم و عصیان ورزیدیـم و تو عفـو نفرمـودی.
۴۳
خویشتـن را بـه غضب پوشانیـده، ما را تعـاقب نمـودی و به قتـل رسانیـده، شفقت نفرمودی.
۴۴
خویشتن را به ابر غلیظ مستور ساختی، تا دعای ما نگذرد.
۴۵
ما را در میان امّت‌ها فضله و خاكروبه گردانیده‌ای.»
۴۶
تمامی دشمنان ما بر ما دهان خود را می‌گشایند.
۴۷
خوف و دام و هلاكت و خرابی بر ما عارض گردیده است.
۴۸
به سبب هلاكت دختر قوم من، نهرهای آب از چشمانم می‌ریزد.
۴۹
چشم من بلا انقطاع جاری است و باز نمی‌ایستد.
۵۰
تا خداوند از آسمـان ملاحظه نماید و ببیند.
۵۱
چشمانم به جهت جمیع دختران شهرم، جان مرا می‌رنجاند.
۵۲
آنانی كه بی‌سبب دشمن منند، مرا مثل مرغ بشدّت تعاقب می‌نمایند.
۵۳
جان مرا در سیاه‌چال منقطع ساختند و سنگها بر من انداختند.
۵۴
آبها از سر من گذشت پس گفتم: منقطع شدم.
۵۵
آنگاه ای خداوند ، از عمق‌های سیاه‌چال اسم تو را خواندم.
۵۶
آواز مرا شنیدی، پس گوش خود را از آه و استغاثه من مپوشان!
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings