Wersety biblijne o Ambition

Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?

By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:

A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?

Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.

Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje.

Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.

Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną.

Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela.

Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego.

Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela.

Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego.

Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego.

A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił:

Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.

Jakoż to, żeś spadł z nieba, o jutrzenko! która wschodzisz rano? powalonyś aż na ziemię, któryś wątlił narody!

Wszakieś ty mawiał w sercu swem: Wstąpię na niebo, nad gwiazdy Boże wywyższę stolicę moję, a usiądę na górze zgromadzenia, na stronach północnych:

Wstąpię na wysokość obłoków, będę równy Najwyższemu.

Wszakże strącon jesteś aż do piekła, w głębokość dołu.