Jesus

I dał mu moc i sąd czynić; bo jest Synem człowieczym.

Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego;

Nie mogęć ja sam od siebie nic czynić; jako słyszę, tak sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy; bo nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mię posłał, Ojca.

Jeźliżeć ja sam o sobie świadczę, świadectwo moje nie jest prawdziwe.

Inszy jest, co o mnie świadczy, i wiem, że prawdziwe jest świadectwo, które wydaje o mnie.

Ale ja nie od człowieka świadectwo biorę, ale to mówię, abyście wy byli zbawieni.

Ale ja mam świadectwo większe niż Janowe; albowiem sprawy, które mi dał Ojciec, abym je wykonał, te same sprawy, które ja czynię, świadczą o mnie, iż mię Ojciec posłał.

A Ojciec, który mię posłał, onże świadczył o mnie, któregoście wy głosu nigdy nie słyszeli, aniście osoby jego widzieli;

I słowa jego nie macie w sobie mieszkającego; albowiem, którego on posłał, temu nie wierzycie.

Badajcież się Pism; boć się wam zda, że w nich żywot wieczny macie, a one są, które świadectwo wydawają o mnie.

A wżdy do mnie przyjść nie chcecie, abyście żywot mieli.

Chwały od ludzi nie przyjmuję.

Alem was poznał, że miłości Bożej nie macie w sobie.

Jam przyszedł w imieniu Ojca mego, a nie przyjmujecie mnie: jeźliżby przyszedł inny w imieniu swojem, onego przyjmiecie.

Nie mniemajcie, abym ja was miał oskarżać przed Ojcem; jestci, który skarży na was, Mojżesz, w którym wy nadzieję macie.

Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie; gdyż on o mnie pisał.

Ale ponieważ pismom jego nie wierzycie, i jakoż słowom moim uwierzycie?

Potem odszedł Jezus za morze Galilejskie, które jest Tyberyjadzkie;

I szedł za nim lud wielki, iż widzieli cuda jego, które czynił nad chorymi.

I wszedł Jezus na górę, i siedział tam z uczniami swoimi;

Tedy podniósł Jezus oczy i ujrzawszy, iż wielki lud idzie do niego, rzekł do Filipa: Skąd kupimy chleba, aby ci jedli?

(Ale to mówił, kusząc go; bo on wiedział, co miał czynić.)

Odpowiedział mu Filip: Za dwieście groszy chleba nie dosyć im będzie, choćby każdy z nich mało co wziął.

Rzekł mu jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra:

Tedy rzekł Jezus: Każcie ludowi usiąść. A było trawy dość na onemże miejscu, i usiadło mężów w liczbie około pięciu tysięcy.