مزامیر ۷۳:۱۷-۲۶

۱۷

تا به قدسهای خدا داخل شدم. آنگاه در آخرت ایشان تأمل کردم.

۱۸

هر آینه ایشان را در جایهای لغزنده گذارده‌ای. ایشان را به خرابیها خواهی انداخت.

۱۹

چگونه بَغْتَهًٔ به هلاکت رسیده‌اند! تباه شده، از ترسهای هولناک نیست گردیده‌اند.

۲۰

مثل خوابِ کسی چون بیدار شد، ای خداوند همچنین چون برخیزی، صورت ایشان را ناچیز خواهی شمرد.

۲۱

لیکن دل من تلخ شده بود و در اندرون خود، دل ریش شده بودم.

۲۲

و من وحشی بودم و معرفت نداشتم و مثل بهایم نزد تو گردیدم.

۲۳

ولی من دائماً با تو هستم. تو دست راست مرا تأیید کرده‌ای.

۲۴

موافق رأی خود مرا هدایت خواهی نمود و بعد از این مرا به جلال خواهی رسانید.

۲۵

کیست برای من در آسمان؟ و غیر از تو هیچ چیز را در زمین نمی‌خواهم.

۲۶

اگرچه جسد و دل من زائل گردد، لیکن صخرهٔ دلم و حصهٔ من خداست تا ابدالآباد.