مزامیر ۱۱۹:۹۰-۱۱۴
۹۰
امانت تو نسلاً بعد نسل است. زمین را آفریده‌ای و پایدار می‌ماند.
۹۱
برای داوریهای تو تا امروز ایستاده‌اند زیرا که همه بندهٔ تو هستند.
۹۲
اگر شریعت تو تلذّذ من نمی‌بود، هرآینه در مذلّت خود هلاک می‌شدم.
۹۳
وصایای تو را تا به ابد فراموش نخواهم کرد زیرا به آنها مرا زنده ساخته‌ای.
۹۴
من از آن تو هستم مرا نجات ده زیرا که وصایای تو را طلبیدم.
۹۵
شریران برای من انتظار کشیدند تا مرا هلاک کنند. لیکن در شهادات تو تأمّل می‌کنم.
۹۶
برای هر کمالی انتهایی دیدم، لیکن حکم تو بی‌نهایت وسیع است.
۹۷
{م} شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم؛ تمامی روز تفکّر من است.
۹۸
اوامر تو مرا از دشمنانم حکیمتر ساخته است زیرا که همیشه نزد من می‌باشد.
۹۹
از جمیع معلمان خود فهیمترشدم زیرا که شهادات تو تفکّر من است.
۱۰۰
از مشایخ خردمندتر شدم زیرا که وصایای تو را نگاه داشتم.
۱۰۱
پایهای خود را از هر راه بد نگاه داشتم تا آن که کلام تو را حفظ کنم.
۱۰۲
از داوریهای تو رو برنگردانیدم، زیرا که تو مرا تعلیم دادی.
۱۰۳
کلام تو به مذاق من چه شیرین است و به دهانم از عسل شیرینتر.
۱۰۴
از وصایای تو فطانت را تحصیل کردم. بنابراین هر راه دروغ را مکروه می‌دارم.
۱۰۵
{ن} کلام تو برای پایهای من چراغ، و برای راه‌های من نور است.
۱۰۶
قسم خوردم و آن را وفا خواهم نمود که داوریهای عدالت تو را نگاه خواهم داشت.
۱۰۷
بسیار ذلیل شده‌ام. ای خداوند، موافق کلام خود مرا زنده ساز!
۱۰۸
ای خداوند هدایای تَبَرُّعی دهان مرا منظور فرما و داوریهای خود را به من بیاموز.
۱۰۹
جان من همیشه در کف من است، لیکن شریعت تو را فراموش نمی‌کنم.
۱۱۰
شریران برای من دام گذاشته‌اند، امّا از وصایای تو گمراه نشدم.
۱۱۱
شهادات تو را تا به ابد میراث خود ساخته‌ام زیرا که آنها شادمانی دل من است.
۱۱۲
دل خود را برای بجا آوردن فرایض تو مایل ساختم، تا ابدالآباد و تا نهایت.
۱۱۳
{س} مردمانِ دو رو را مکروه داشته‌ام، لیکن شریعت تو را دوست می‌دارم.
۱۱۴
ستر و سپر من تو هستی. به کلام تو انتظار می‌کشم.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی