مزامیر ۱۱۹:۴۹-۵۲

۴۹

{ز} کلام خود را با بندهٔ خویش به یاد آور که مرا بر آن امیدوار گردانیدی.

۵۰

این در مصیبتم تسلّی من است زیرا قول تو مرا زنده ساخت.

۵۱

متکبّران مرا بسیار استهزا کردند، لیکن از شریعت تو رو نگردانیدم.

۵۲

ای خداوند داوریهای تو را از قدیم به یاد آوردم و خویشتن را تسلّی دادم.