TRV
ایوب ۳۷:۱-۱۱
۱
« از این نیز دل من میلرزد و از جای خود متحّرك میگردد.
۲
گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمهای را كه از دهان وی صادر میشود،
۳
آن را در زیر تمامی آسمانها میفرستد، و برق خویش را تا كرانهای زمین.
۴
بعد از آن صدای غرّش میكند و به آواز جلال خویش رعد میدهد، و چون آوازش شنیده شد آنها را تأخیر نمینماید.
۵
خدا از آواز خود رعدهای عجیب میدهد. اعمال عظیمی كه ما آنها را ادراك نمیكنیم به عمل میآورد.
۶
زیرا برف را میگوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
۷
دست هر انسان را مختوم میسازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
۸
آنگاه وحوش به مأوای خود میروند و در بیشههای خویش آرام میگیرند.
۹
از برجهای جنوب گردباد میآید و از برجهای شمال برودت.
۱۰
از نفخه خدا یخ بسته میشود و سطح آبها منجمد میگردد.
۱۱
ابرها را نیز به رطوبت سنگین میسازد و سحاب، برقخود را پراكنده میكند.
Settings