TRV
ایوب ۱۴:۱-۱۲
۱
« انسان كه از زن زاییده میشود،قلیلالایام و پر از زحمات است.
۲
مثل گُل میروید و بریده میشود، و مثل سایه میگریزد و نمیماند.
۳
و آیا بر چنین شخص چشمان خود را میگشایی و مرا با خود به محاكمه میآوری؟
۴
كیست كه چیز طاهر را از چیز نجس بیرون آورد؟ هیچكس نیست.
۵
چونكه روزهایش مقدّر است و شماره ماههایش نزد توست و حدّی از برایش گذاشتهای كه از آن تجاوز نتواند نمود.
۶
از او رو بگردان تا آرام گیرد، و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
۷
«زیرا برای درخت امیدی است كه اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابود نخواهد شد،
۸
اگر چه ریشهاش در زمین كهنه شود، و تنه آن در خاك بمیرد.
۹
لیكن از بوی آب، رمونه میكند و مثل نهال نو، شاخهها میآورد.
۱۰
امّا مرد میمیرد و فاسد میشود؛ و آدمی چون جان را سپارد كجا است؟
۱۱
چنانكه آبها از دریا زایل میشود، و نهرها ضایع و خشك میگردد،
۱۲
همچنین انسان میخوابد و برنمیخیزد، تا نیست شدنِ آسمانها بیدار نخواهند شد و از خواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
Settings