TRV
ایوب۱۷
Listen to this chapter
0:00
0:00
۱
« روح من تلف شده، و روزهایم تمامگردیده، و قبر برای من حاضر است.
۲
به درستی كه استهزاكنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائماً میماند.
۳
الا´ن گرو بده وبه جهت من نزد خود ضامن باش. والاّ كیست كه به من دست دهد؟
۴
چونكه دل ایشان را از حكمت منع كردهای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.
۵
كسی كه دوستان خود را به تاراج تسلیم كند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.
۶
مرا نزد امّتها مَثَل ساخته است، و مثل كسی كه بر رویش آب دهان اندازند شدهام.
۷
چشم من از غصّه كاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.
۸
راستان به سبب این، حیران میمانند و صالحان خویشتن را بر ریاكاران برمیانگیزانند.
۹
لیكن مرد عادل به طریق خود متمسّك میشود، و كسی كه دست پاك دارد، در قوّت ترقّی خواهد نمود.
۱۰
«امّا همه شما برگشته، الا´ن بیایید و در میان شما حكیمی نخواهم یافت.
۱۱
روزهای من گذشته، و قصدهای من و فكرهای دلم منقطع شده است.
۱۲
شب را به روز تبدیل میكنند و با وجود تاریكی میگویند روشنایی نزدیك است.
۱۳
وقتیكه امید دارم هاویه خانه من میباشد، و بستر خود را در تاریكی میگسترانم،
۱۴
و به هلاكت میگویم تو پدر من هستی و به كِرم كه تو مادر و خواهر من میباشی.
۱۵
پس امید من كجا است؟ و كیست كه امید مرا خواهد دید؟
۱۶
تا بندهای هاویه فرو میرود، هنگامیكه با هم در خاك نزول (نماییم).»
Use ← → arrow keys to navigate
Settings
Reading Style
Typeface
Font Size px
Options
Study Note