Wersety biblijne o Anointing

W on czas mówiąc w widzeniu do świętego twego rzekłeś: Położyłem ratunek w ręku mocarza, wywyższyłem wybranego z ludu.

Znalazłem Dawida, sługę mego; olejkiem świętym moim pomazałem go.

Przetoż ręka moja będzie stała przy nim, a ramię moje posili go.

Nie uciśnie go nieprzyjaciel, a syn nieprawości nie utrapi go.

Przystąpiła do niego niewiasta, mająca słoik alabastrowy maści bardzo kosztownej, i wylała ją na głowę jego, gdy siedział u stołu.

Co widząc uczniowie jego, rozgniewali się, mówiąc: I na cóż ta utrata?

Albowiem mogła być ta maść drogo sprzedana, i mogło się to dać ubogim.

Co gdy poznał Jezus, rzekł im: Przecz się przykrzycie tej niewieście? Dobry zaprawdę uczynek uczyniła przeciwko mnie.

Albowiem ubogie zawsze macie z sobą, ale mnie nie zawsze mieć będziecie.

Bo ona wylawszy tę maść na ciało moje, uczyniła to, gotując mię ku pogrzebowi.

A oto niewiasta, która była w mieście grzeszna, dowiedziawszy się, iż siedzi w domu Faryzeuszowym, przyniosła alabastrowy słoik maści;

A stanąwszy z tyłu u nóg jego, płacząc poczęła łzami polewać nogi jego, a włosami głowy swojej ucierała, i całowała nogi jego, i maścią mazała.

A Maryja wziąwszy funt maści szpikanardowej bardzo drogiej, namaściła nogi Jezusowe, i utarła włosami swojemi nogi jego, i napełniony był on dom wonnością onej maści.

Tedy rzekł jeden z uczniów jego, Judasz, syn Szymona, Iszkaryjot, który go miał wydać:

Przeczże tej maści nie sprzedano za trzysta groszy, a nie dano ubogim?

A to mówił, nie iżby miał pieczą o ubogich, ale iż był złodziejem, i mieszek miał, a cokolwiek włożono, nosił.

Tedy rzekł Jezus: Zaniechaj jej; na dzień pogrzebu mego to chowała.