Lazarus

A był niektóry chory Łazarz z Betanii, z miasteczka Maryi i Marty, siostry jej.

(A to była ona Maryja, która pomazała Pana maścią, i ucierała nogi jego włosami swojemi, której brat Łazarz chorował.)

A Jezus umiłował Martę i siostrę jej, i Łazarza.

To powiedziawszy, potem rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi; ale idę, abym go ze snu obudził.

Tedy im rzekł Jezus jawnie: Łazarz umarł.

A to rzekłszy, zawołał głosem wielkim: Łazarzu! wynijdź sam!

Tedy Jezus szóstego dnia przed wielkanocą przyszedł do Betanii, kędy był Łazarz, który był umarł, którego wzbudził od umarłych .

Tamże mu sprawili wieczerzę, a Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z onych, którzy z nim społem u stołu siedzieli.

Dowiedział się tedy lud wielki z Żydów, iż tam był, i przyszli nie tylko dla Jezusa, ale też aby Łazarza widzieli, którego był wzbudził od umarłych.

I radzili się przedniejsi kapłani, żeby i Łazarza zabili.

Świadczył tedy lud, który z nim był, iż Łazarza zawołał z grobu i wzbudził go od umarłych.