Lavdia e ardhshme

Romakëve 8:18-25

Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne.

Sepse dëshira e flaktë e krijesës pret me padurim shfaqjen e bijve të Perëndisë,

sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë, jo me vullnetin e vet, po për shkak të atij që e nënshtroi,

me shpresë që vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë.

Sepse e dimë se deri tani mbarë bota e krijuar rënkon dhe është në mundim.

Dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë që kemi frytet e para të Frymës, vajtojmë në veten tonë, duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë.

Sepse me shpresë ne shpëtuam; por shpresa që duket nuk është shpresë, sepse atë që dikush e sheh si mundet edhe ta shpresojë?

Por në qoftë se ne shpresojmë atë që s'e shohim, atë gjë e presim me durim.