TRV
Psalmów 39:7-11
7
Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze.
8
A teraz na cóż oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem.
9
Przetoż od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię.
10
Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.
11
Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał.
Settings