Śmierć człowieka a nadzieja przyrody
7
Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.
8
Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;
9
To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.
10
Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?
11
Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;
12
Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.
Tekst Biblii: Uwspółcześniona Biblia Gdańska, © 2018 Fundacja Wrota Nadziei · CC BY-ND 4.0