Jakóba 1:1-14
1
Jakób, sługa Boży i Pana Jezusa Chrystusa, dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu, zdrowia życzy.
2
Za największą radość miejcie, bracia moi! gdy w rozmaite pokusy wpadacie,
3
Wiedząc, iż doświadczenie wiary waszej sprawuje cierpliwość;
4
A cierpliwość niech ma doskonały uczynek, żebyście byli doskonali i zupełni, którym by na niczem nie schodziło.
5
A jeźli komu z was schodzi na mądrości, niech prosi u Boga, który ją szczerze wszystkim daje, a nie wymawia; i będzie mu dana.
6
Ale niech prosi z wiarą, nic nie wątpiąc; albowiem kto wątpi, jest podobny wałowi morskiemu, który od wiatru pędzony i miotany bywa.
7
Bo niechaj nie mniema ten człowiek, aby co miał wziąć od Pana.
8
Mąż umysłu dwoistego jest niestateczny we wszystkich drogach swoich.
9
A niech się chlubi brat niskiego stanu w wywyższeniu swojem,
10
A bogaty w poniżeniu swojem; bo jako kwiat trawy przeminie.
11
Albowiem jako słońce, kiedy weszło z gorącością, ususzyło trawę, a kwiat jej opadł i zginęła ona śliczność kształtu jego, tak i bogaty w drogach swoich uwiędnie.
12
Błogosławiony mąż, który znosi pokuszenie; bo gdy będzie doświadczony, weźmie koronę żywota, którą obiecał Pan tym, którzy go miłują.
13
Żaden, gdy bywa kuszony, niech nie mówi: Od Boga kuszony bywam; bo Bóg nie może kuszony być we złem, a sam nikogo nie kusi.
14
Ale każdy bywa kuszony, gdy od swoich własnych pożądliwości bywa pociągniony i przynęcony.
Settings