محکومیت شریران

مزامیر ۵۰:۱۶-۲۱

۱۶

و امّا به شریر خدا می‌گوید، ترا چه کار است که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا به زبان خود بیاوری؟

۱۷

چونکه تو از تأدیب نفرت داشته‌ای و کلام مرا پشتسر خود انداخته‌ای.

۱۸

چون دزد را دیدی او را پسند کردی و نصیب تو با زناکاران است.

۱۹

دهان خود را به شرارت گشوده‌ای و زبانت حیله را اختراع می‌کند.

۲۰

نشسته‌ای تا به ضد برادر خود سخن رانی و دربارهٔٔ پسر مادر خویش غیبت گویی.

۲۱

این را کردی و من سکوت نمودم. پس گمان بردی که من مثل تو هستم. لیکن تو را توبیخ خواهم کرد. و این را پیش نظر تو به ترتیب خواهم نهاد.