مزامیر ۱۸:۶-۱۶
۶
در تنگی خود خداوند را خواندم و نزد خدای خویش استغاثه نمودم. او آواز مرا از هیکل خود شنید و استغاثهٔ من به حضورش به گوش وی رسید.
۷
زمین متزلزل و مرتعش شده، اساس کوهها بلرزید و متزلزل گردید چونکه خشم او افروخته شد.
۸
دُخان از بینی او برآمد و نار از دهانش ملتهب گشت و آتشها از آن افروخته گردید.
۹
آسمان را خم کرده، نزول فرمود و زیر پای وی تاریکی غلیظ میبود.
۱۰
برکروبی سوار شده، پرواز نمود و بر بالهای باد طیران کرد.
۱۱
تاریکی را پردهٔ خود و خیمهای گرداگرد خویش بساخت، تاریکی آبها و ابرهای متراکم را.
۱۲
از تابشِ پیش روی وی ابرهایش میشتافتند، تگرگ و آتشهای افروخته.
۱۳
و خداوند از آسمان رعد کرده، حضرت اعلی آواز خود را بداد، تگرگ و آتشهای افروخته را.
۱۴
پس تیرهای خود را فرستاده، ایشان را پراکنده ساخت، و برقها بینداخت و ایشان را پریشان نمود.
۱۵
آنگاه عمقهای آب ظاهر شد و اساس ربع مسکون مکشوف گردید، از تنبیه تو ای خداوند، از نَفْخِهٔ باد بینی تو!
۱۶
پس، از اعلیٰ فرستاده، مرا برگرفت و از آبهای بسیار بیرون کشید.
Settings