TRV
مزامیر ۱۳۷:۱-۶
۱
نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم و گریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
۲
بربطهای خود را آویختیم بر درختان بید که در میان آنها بود.
۳
زیرا آنانی که ما را به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرود خواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی {خواستند} که یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.
۴
چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
۵
اگر تو را ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
۶
اگر تو را به یاد نیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم را بر همهٔ شادمانی خود ترجیح ندهم.
Settings