تاو: دعای پایانی برای فهم و یاری

مزامیر ۱۱۹:۱۶۹-۱۷۶

۱۶۹

{ت} ای خداوند، فریاد من به حضور تو برسد. به حسب کلام خود مرا فهیم گردان.

۱۷۰

مناجات من به حضور تو برسد. به حسب کلام خود مرا خلاصی ده.

۱۷۱

لبهای من حمد تو را جاری کند زیرا فرایض خود را به من آموخته‌ای.

۱۷۲

زبان من کلام تو را بسراید زیرا که تمام اوامر تو عدل است.

۱۷۳

دست تو برای اعانت من بشود زیرا که وصایای تو را برگزیده‌ام.

۱۷۴

ای خداوند برای نجات تو مشتاق بوده‌ام و شریعت تو تلذّذ من است.

۱۷۵

جان من زنده شود تا تو را تسبیح بخواند و داوریهای تو معاون من باشد.

۱۷۶

مثل گوسفندِ گم شده، آواره گشتم. بندهٔ خود را طلب نما، زیرا که اوامر تو را فراموش نکردم.