قوف: دعای عاجزانه و تفکر صبحگاهی

مزامیر ۱۱۹:۱۴۵-۱۵۲

۱۴۵

{ق} به تمامیِ دل خوانده‌ام. ای خداوند مرا جواب ده تا فرایض تو را نگاه دارم!

۱۴۶

تو را خوانده‌ام، پس مرا نجات ده. و شهادات تو را نگاه خواهم داشت.

۱۴۷

بر طلوع فجر سبقت جسته، استغاثه کردم، و کلام تو را انتظار کشیدم.

۱۴۸

چشمانم بر پاسهای شب سبقت جست، تا در کلام تو تفکّر بنمایم.

۱۴۹

به حسب رحمت خود آواز مرا بشنو. ای خداوند موافق داوریهای خود مرا زنده ساز.

۱۵۰

آنانی که در پی خباثت می‌روند، نزدیک می‌آیند، و از شریعت تو دورمی‌باشند.

۱۵۱

ای خداوند تو نزدیک هستی و جمیع اوامر تو راست است.

۱۵۲

شهادات تو را از زمان پیش دانسته‌ام که آنها را بنیان کرده‌ای تا ابدالآباد.